|
Odpowiedź autora projektu na artykuł Bronisława Szafarczyka : TRUDNA SZTUKA PROJEKTOWANIA I BUDOWY PRAWIDŁOWYCH ROZWIĄZAŃ KOMUNIKACYJNYCH 
Tak, jak autor z pełnym zaangażowaniem poszukiwał przejścia podziemnego dla pieszych, z takim samym pełnym zaangażowaniem po uważnej lekturze artykułu poszukiwałam sensu jego napisania. Czemu miał - ma służyć ten artykuł? Jeszcze jedna wierszówka, czy może sprytna autoreklama usług audytora? Ale do rzeczy: "Była i jest w pewnym mieście ulica, wzdłuż której chodnik usytuowano nieco wyżej aniżeli jezdnię..." Była, jest i zapewne będzie, bowiem w tej, jak to autor określił, "nowej rzeczywistości" zaproponowano pieszym skorzystanie ze schodów albo przejście drugą stroną ulicy, gdzie chodnik był i jest w poziomie jezdni. Szkoda, że tak wnikliwy autor zdjęć przemilczał ten drobny fakt, bo raczej trudno przypuszczać, że nie zauważył - widać to bowiem nawet na jego zdjęciach. Z tego też względu nie zastosowano akurat tutaj niekoniecznych w tym rozwiązaniu pochylni. Zadbano natomiast o stosowną informację o niedogodnościach, umieszczając odpowiednie oznakowanie tam, gdzie ono być powinno. Autor artykułu najwidoczniej jednak w tamtą stronę nie patrzył. Prawdopodobnie dlatego, że jako fachowiec wysokiej klasy spogląda na drogi nie jako ich szary użytkownik, a jedynie jako potencjalny audytor, żądny uzyskania zlecenia na naukowe opracowanie audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego. Poniżej przedstawiam schemat ruchu pieszego, który powinien wszystko wyjaśnić, również fakt, zdaniem autora, bezsensownego obniżenia krawężników na przejściach.  I jeszcze jednak uwaga na marginesie: Zwykły pieszy, nie posiadający papierów audytora (a tych jest jednak znamienita większość), znaki D-35 i D-36 odczytuje jako prostą informację o schodach. Z poważaniem projektant brak podpisu Riposta autora artykułu Bronisława Szafarczyka >> Komentarze na forum dyskusyjnym/dodaj komentarz >> |
![](elinia.gif"){kind=small}